Odpowiedź

W odpowiedzi na wszystkie komentarze pod poprzednią notką postanowiłam utworzyć nowy wpis, bo nie jestem pewna, czy komentarze przewidują taką ilość znaków w treści, jaką chciałabym zawrzeć, żeby wszystko napisać.

Dodam jeszcze coś z "nowości" - moja matka oznajmiła, że na utrzymanie moje i mojej siostry nie da ani grosza, bo całą swoją pensję będzie przeznaczała na swoje mieszkanie. Mając na względzie fakt, że ja jeszcze studiuję, w dodatku w trybie dziennym, więc się sama nie mogę utrzymywać, a moja siostra jest w klasie maturalnej, zatem tym bardziej nie może się sama utrzymywać, sądzę, że jak moja matka nie zmieni zdania, to sprawę pieniędzy rozstrzygniemy w sądzie. Z resztą po tym jej stwierdzeniu mam ochotę tego darmozjada wyrzucić, bo siedzi w domu, prąd, wodę, gaz zużywa, a zaraz zawinie dupę i sobie pójdzie, oczywiście nie zostawiając nam "ani grosza"...

Wracam już do tematu odpowiedzi na komentarze.
Moja matka zdecydowanie nie potrafi się pogodzić z faktem, że jej kontrola nade mną nieubłaganie spada do zera.  To jest człowiek, który zawsze rządzi, czy się go o to prosi czy nie, a tu spotkała niemiłą dla niej niespodziankę - dorosła córka, na którą coraz ciężej wywrzeć wpływ, bo zaczyna własne życie i podejmuje własne decyzje, a ona na to nic nie poradzi.

Tak, moja matka na pewno ma coś z głową nie tak, nie mówię tego złośliwie, po prostu stwierdzam fakty. Naturalnie nikt z tym nic nie zrobi, bo przecież nikt jej nie zmusi, żeby może skorzystała z jakiejś specjalistycznej pomocy, bo w jej mniemaniu ona jest całkowicie normalna, to my jesteśmy nienormalni. Co więcej, założę się, że nawet gdyby się teraz okazało, że ona jednak chodzi do psychologa, to robi z siebie ofiarę, że ma takie niedobre dzieci, mąż jej nie szanuje, a ona nas wszystkich przecież tak kocha, a my nią pomiatamy i traktujemy ją jak śmiecia.
Jak mój ojciec się wkurzył i powiedział, że ma się wyprowadzić, bo podniosła rękę na mnie i na niego, to zeszła do moich dziadków i powiedziała, że jej niedobry mąż ją wyrzucił właśnie z domu i wszyscy ją potraktowaliśmy jak śmiecia. Wybielanie się i robienie z siebie ofiary jak widać doprowadziła do perfekcji....

To teraz analiza pt. "Co robić?".
Wynajem mieszkania... No, tak by było najlepiej, ale nie wiem skąd pieniądze. Nie wiadomo jeszcze nawet ile dokładnie Misiu zarobi, bo coś się to wlecze i wlecze... A mieszkanie, czy nawet kawalerka w możliwych warunkach trochę kosztuje (Żono Programisty, w moim mieście średnio opłata za mieszkanie małe - 500 zł + 200 zł czynsz + opłaty za wodę, gaz, prąd, media). Babcia mnie nie przygarnie, ani jedna ani druga, bo z jedną mieszkam (jaki w tym sens uciekać od matki będąc nadal w tym samym mieszkaniu?), a druga posiada bardzo małe mieszkanie, w dodatku bez ogrzewania i ciepłej wody.

Na pewno tata i babcie by mi finansowo pomagali, ale wysunęła się kwestia mojej matki i pieniędzy - ona nam nie da ani grosza, jak się nie uspokoi to jeszcze sąd o alimenty... Sądzę, że to i tak by było trochę mało na życie. Poza tym (Słońce, nie obraź się!) mam wrażenie, że mój osobisty Facet jeszcze nie chce ze mną mieszkać. Może w przyszłym roku... Ale to też nie z nastaniem dnia 1 stycznia...

A moja praca? Może być, ale raczej nie pogodzę jej ze studiami, nawet, gdyby była na pół etatu... Musiałabym wziąć urlop dziekański... Zajęcia trwają przeważnie do godz. 16 więc co, od razu po szkole lecieć do roboty i padnięta wieczorem, bez obiadu i kolacji do łóżka, a rano z powrotem na uczelnię? Nie uśmiecha mi się to zbytnio... I tu się czuję rozdarta - z jednej strony kusi, żeby pracę znaleźć i zarobić na swój start, a z drugiej strony przy opcji "urlop dziekański" przedłuży mi się czas studiowania, a zostały mi jedynie 2 lata do licencjata, potem już mam zawód i mogę pracować w szkole. Ciężka sprawa...

No to może kiedy matka się wyprowadzi, to będę mogła zostać? Nawet jak matka się wyniesie, to to już nie będzie taki dom, jaki bym chciała żeby był. Wspomnienia. Poza tym i tak będę dążyć do usamodzielnienia się, bo pozostaje jeszcze kwestia taka, że mam z siostrą wspólny pokój, i mimo, że ją lubię i kocham, to czasem mnie okropnie drażni mieszkanie z nią. Jednak dwie dorosłe baby w jednym pomieszczeniu to nie jest najlepszy pomysł.

No i jeszcze "co na to tato?". Tato też ma jej serdecznie dość i to on pierwszy jej powiedział, że ma się wynosić. Tata staje w mojej obronie, ale nie możemy też działać za szybko, trzeba najpierw dać mojej matce pole do popisu, a potem coś wytworzyć, żeby ją utemperować jej własnymi metodami. A ona wymyśla co rusz coś nowego, jak choćby to, że ona na utrzymanie moje i mojej siostry nie będzie dawała pieniędzy.
Czasami się zastanawiam, co ona chce osiągnąć tym, że wszędzie, gdzie tylko może próbuje sobie narobić wrogów. Przyznaję, wychodzi jej to rewelacyjnie, tylko nie wiem co to ma na celu. Moja matka ma problemy z kręgosłupem i prawdopodobnie przyjdzie dzień prędzej czy później, że przestanie chodzić. Nie wiem czy jest tego świadoma, że nikt jej nie pomoże, skoro wszystkie mosty za sobą pali i we własnych dzieciach już ma wrogów...

Do mojej matki raczej nie dotrze, że ona może kogoś krzywdzić i coś robić źle. Ona wie, co robi i święcie wierzy w to, że zawsze robi dobrze i nigdy się nie myli. Odkąd żyję nie słyszałam, żeby choć raz przyznała się, że się pomyliła. Nawet jeśli się ewidentnie pomyliła, to nie powie "Przepraszam, mój błąd" tylko zarzuci wszystkim dookoła, że to ich wina, że coś zostało zrobione źle. Zawsze wszyscy są wszystkiemu winni, nigdy ona.

Już od jakiegoś czasu jestem nerwowa o wiele bardziej niż zwykle, przykro mi z tego powodu, ale ciężko nad sobą panować, skoro co chwilę mi matka do oczu skacze... Niestety odbija się to na niewinnych, często na moim Mężczyźnie, przepraszam za to, ale nie mam gdzie tych nerwów rozładować, ani kiedy złapać równowagę, bo przecież codziennie wracam do domu, w którym jest moja matka...


Może ktoś z Was jest bogaty, zlituje się i wyśle mi na konto mały prezent? :-) albo ma mieszkanie wolne :))
Żartuję. Muszę teraz myśleć na wszystkie sposoby co mogę zrobić, żeby w końcu zaznać chociaż tyci spokoju...

I dziękuję Wam za miłe słowa, naprawdę się ciepło na sercu człowiekowi robi, kiedy spotyka się ze zrozumieniem innych :-)