Matka...?

Ciekawe ile osób czytających mnie odnosi wrażenie, że jestem szczęśliwa, nie mam żadnych większych problemów, beztrosko sobie studiuję, a od czasu do czasu snuję plany na przyszłość.
A słyszeliście kiedyś takie stwierdzenie, że "pozory mylą"?
Otóż mylą.
Nie bez powodu chciałabym się wyprowadzić z domu. Nie bez powodu nachodzą mnie myśli o rzuceniu studiów i pójściu do pracy. A to wszystko przez osobę, zdawałoby się, najbliższą...
Długo to w sobie tłumiłam, ale w końcu wezmę to z siebie wyrzucę, może mi będzie chociaż trochę lżej.
Nie wiem w którym momencie mojego życia tak bardzo podpadłam mojej matce. Po prostu nie wiem. Kiedy sięgam pamięcią bardzo mocno wstecz, to w zasadzie zawsze tak było, że coś do mnie miała. A ostatnimi czasy bardziej się to nasiliło.
Mojej matce przeszkadzam w całej swojej okazałości. Że moja grzywka jest taka a nie inna, że mam takie oczy jakie mam, że tak się patrzę, a nie inaczej, że kiedy siedzę przy stole to trzymam rękę w taki sposób, a nie w inny, że się odzywam, że się nie odzywam, że coś robię, że czegoś nie robię... Dużo by wymieniać. A podsumowując - wszystko robię nie tak.
Być może dałoby mi to do myślenia, że może faktycznie dużo rzeczy robię źle, gdyby nie fakt, że moja własna matka nie ma do mnie za grosz szacunku. "Ty idiotko, kretynko, krowo, może byś czasem użyła mózgu?" - tak się zwraca kochająca matka? Nie żeby to mi się należało - ja do matki zawsze miałam szacunek, choć nigdy na niego nie zasługiwała, po prostu zawsze wpajano mi, że matkę należy zawsze kochać i szanować, bez względu na to jaka jest. Ale ostatnio przesadziła na tyle, że już szczątki tego "szacunku" mojego do niej rozpadły się chyba bezpowrotnie.
Któregoś dnia zapomniałam o suszeniu grzybów (wystarczyło włączyć piekarnik) i zaczęła się na mnie wydzierać (wydzierać, to chyba za lekkie słowo, ale już nie będę używać brzydszych określeń), że ona nie wie jak można było zapomnieć. Wtrącę tylko w tym miejscu, że moja matka ma niesamowitą sklerozę - potrafi zapomnieć to, co się do niej mówiło w ciągu 10-ciu minut lub krócej. Więc mimo jej krzyków mówię spokojnie, że każdemu się zdarzy zapomnieć. Zgadnijcie, co usłyszałam w odpowiedzi. Że owszem, zdarza się zapomnieć, ale normalnym ludziom, a nie mnie, bo ja przecież wcale mózgu nie używam...
Miłe, prawda? Naprawdę nie wiem czym sobie zasłużyłam na takie traktowanie.
Moja matka jest niezwykle specyficznym człowiekiem. To jest furiatka i klasyczny choleryk. Nikt inny nie ma racji, tylko ona, świat by bez niej nie istniał, a my, nędzni domownicy, bez niej byśmy z głodu i brudu pomarli. "Ona traktuje ten dom jak hotel" - tak powiedział jeden z domowników. W zasadzie to tak jest - wychodzi rano, wraca późnym popołudniem (w tym czasie pewnie przez jakąś chwilę pracuje, potem lata na zakupy, spotkania i Bóg jeden wie co jeszcze), siada przed telewizorem i do późnej nocy go ogląda. W międzyczasie włączy komputer, pogra, poczatuje, porandkuje (tak, moja matka lubi randkować przez internet...i dobrze jej z tym mimo, że ewidentnie pokazuje przez to brak szacunku do mojego ojca, a jej męża) i z powrotem wraca przed ekran telewizora. W domu nie robi nic, bywa tu tylko przelotnie i tylko po to, żeby się wyspać i pooglądać programy w telewizji i zrobić od czasu do czasu jakąś aferę.
Co idzie za tym, że to choleryczka, to fakt, iż z nią nie można rozmawiać. "Rozmowa" polega na tym, że mimo, że nie ma racji, to krzykiem próbuje wszystkich przekonać, że tylko ona wie najlepiej, co powinno się zrobić i jak. W jej własnej opinii ona nie ma wad.
Ostatnio zaczęła mi robić na złość otwierając okna w moim pokoju wiedząc, że moja siostra jest chora, a mnie było zimno. Gdy próbowałam zamknąć okno i otworzyć balkon, skoro chciała świeże powietrze w domu, to rzuciła się na mnie i zaczęła mnie rękami okładać po głowie. W mojej obronie stanął ojciec - na niego też się rzuciła...
To tylko namiastka tego, co ona ostatnio wyprawia, ale już po prostu wszystkiego nie chce mi się opisywać...
Chyba jasne, że z takim człowiekiem nie da się mieszkać. Razem z siostrą i ojcem powiedzieliśmy, wręcz zażądaliśmy (może w mało kulturalny sposób, ale emocje jednak robią swoje), żeby się wyprowadziła, ale niestety, minęło kilka dni, a ona wciąż jest w domu.
Babcia od strony mojej matki jest zszokowana, że moja matka, a jej córka, podniosła na mnie rękę, bo w jej domu nikt jej nigdy nie bił, a babcia miała zawsze naprawdę anielską cierpliwość do niej (która się często kończyła, więc wyobraźcie sobie co z mojej matki za człowiek).
Moja matka na zakończenie powiedziała mi jedynie, że to ja najwięcej mącę w tym domu i wszystko co się dzieje złego to moja wina...
Przez tego człowieka mój dom nie kojarzy mi się z miejscem, do którego wracam z chęcią, aby odpocząć po ciężkim dniu... Nigdy nie lubiłam wracać do domu, bo wiedziałam, że gdy tylko przekroczę próg, będzie na mnie czekała awantura, choćby z najmniejszego, najbardziej błahego powodu.

Matka - osoba, która kocha bez względu na wszystko, całym sercem, a miłość matczyna jest największą istniejącą miłością - nigdy tego nie doświadczyłam.

Nie wiem co jej zrobiłam, że tak mnie nienawidzi. Przy ludziach udaje, jaka to ona ze mnie jest dumna, jaka jestem wspaniała, a gdy już nikogo obcego w pobliżu nie ma, nie zapomni mi uświadomić, że dla niej jestem zerem...