Mieszkać razem, czy nie mieszkać?...

Wciąż będąc w temacie awantur z moją matką, moja rozmowa z babcią zeszła na temat wspólnego mieszkania przed ślubem. Uznałam to za dość ciekawą wymianę zdań, gdyż i jedna i druga strona ma sporo racji, a decyzja w tej kwestii zależy w głównej mierze od przekonań jednostki.

Moja babcia uważa, że mieszkanie młodych ludzi ze sobą przed ślubem jest złe. Przecież po to ze sobą chodzą, randkują, poznają się, żeby wiedzieć, czy partner jest odpowiednią osobą do założenia rodziny. Tak samo ten czas spotykania się, młodzi ludzie powinni przeznaczać na omawianie pewnych kwestii przyszłościowych - jakie są ich poglądy na temat podziału obowiązków w domu, pracy, rodziny.
Przyznam szczerze, że poglądy mojej babci nie są złe, ale według mnie trochę powinny zostać skorygowane.

Wiadomo, to już nie są te same czasy z młodości mojej babci. Kiedyś słowo ludzkie miało duże znaczenie, dziś już niekoniecznie. Dlatego dawniej, jeśli ktoś coś powiedział, przynajmniej w większości przypadków, było to niemalże jak umowa ustna. Można było ludziom wierzyć, że dotrzymają słowa i nie będą się wykręcać, że nic podobnego nigdy nie mówili.

Jak już wiadomo, zwłaszcza ludziom z roczników mojej babci, "to już nie te czasy".
Nie raz można się przekonać, że za czasów "beztroskiego latania" lub też nawet narzeczeństwa, osoba, z którą chciałoby się wiązać przyszłość była zupełnie inna. Przecież spotykając się, nawet codziennie, ale nie mieszkając ze sobą, nie jesteśmy czasem w stanie wyłapać pewnych nawyków drugiej osoby. Niekiedy te nawyki potrafią zaważyć na związku, a tak łatwo je ukryć nie mieszkając razem - wystarczy o nich nie mówić, a w obecności partnera zachowywać się normalnie.

Wychodzę z założenia, że gdyby większość małżeństw rozwiedzionych mieszkało ze sobą przed ślubem chociaż pół roku, prawdopodobnie nie zdecydowałoby się na "sakramentalne tak", jeśli dane by im było się przekonać, jaki ich partner jest na co dzień.
Wspólne mieszkanie, przynajmniej dla mnie, jest jedną z okazji "dotarcia się" partnerów.
Jeśli ktoś tak bardzo przestrzega np. "seks tylko po ślubie", to i tak nie widzę problemu. Przecież można razem mieszkać nie dzieląc między sobą łóżka lub nie dopuszczając do sytuacji intymnych.

W ludziach starszych pewne przekonania są nie do wykorzenienia, tak samo np. u mojej babci - mimo tej rozmowy i tak uważa, że to "nie po Bożemu" mieszkać ze sobą nie będąc małżeństwem, ale muszę przyznać, że nie była całkowicie zamknięta na mój punkt widzenia i przyznała mi rację, że z dwojga złego lepiej wiedzieć jaki przyszły mąż lub przyszła żona jest, niż potem bezcześcić sakrament małżeństwa przez rozwody, separacje itp.
Fakt, czasem takie sytuacje się zdarzają, że rozwód jest jedynym rozwiązaniem, bo niektórych rzeczy nie da się wcześniej przewidzieć, np. zdrady czy pijaństwa, kiedy przyjdą gorsze dni. Jednak dużo małżeństw rozpada się na przykład tylko dlatego, że partnerzy nie potrafią się dogadać - wtedy widać, że wspólne mieszkanie albo wyeliminowałoby ten problem, albo nie dopuściło do małżeństwa, bo od razu młodzi mogliby się przekonać, że jednak nie są dla siebie stworzeni.

Ja i tak zrobię po swojemu, w zgodzie z moimi poglądami, niezależnie od tego, jaką opinię na ten temat ma moja rodzina, bo to moje życie i moja przyszłość. Ich zdanie szanuję jak najbardziej, ale mam prawo nie brać go pod uwagę przy podejmowaniu moich z życiowych decyzji. Tak samo mam nadzieję, że oni uszanują moje przedsięwzięcia i nie odwrócą się ode mnie tylko dlatego, że mają inne przekonania.