Kandydat idealny na stanowisko pracy pilnie poszukiwany ;]

Choinka już jest... Tylko nastroju świątecznego brak. Czasami życie płata różne figle, jak na przykład - ot, Świąt nie będzie. No dobra, będą, ale nie dla wszystkich. Nawet jeśli jakoś to będzie, coś się zorganizuje, to i tak okres świąteczny w tym roku jest dla mnie grubo przereklamowany. Atmosfera świąteczna to nie tylko choinka, prezenty, Święta w sklepach, w mediach, wszędzie pełno światełek... Owszem, jest pięknie, dla wielu pewnie nastrojowo... Mam wrażenie, że to wszystko się dzieje gdzieś obok mnie, ja tylko na to patrzę, ale nie uczestniczę, nie dotyczy mnie to. Wciąż żywe wspomnienia poprzedniej Gwiazdki, kiedy to miałam bliskich i Jego obok siebie... Widzieć najbliższą mi osobę w końcu szczęśliwą w Święta... Najpiękniejsze, co mogłam sobie wymarzyć. I takie odrętwienie - tyle los mi dał rok temu, a teraz zabrał to wszystko i perfidnie depcze marzenia...

A tak oprócz tego, to czuję się całkiem dobrze :) Staram się nie denerwować z byle powodu, choć czasami kiedy zaczyna mnie boleć głowa, albo przytrafią się inne przykłady zadziwiającej pomysłowości losu, lub też pecha, jak zwał tak zwał, to nie jest łatwo zachować uśmiech na twarzy i żyć sobie jak gdyby nigdy nic.
Jednakowoż jakoś się ostatnio czuję jak nie ja ;) Jestem wcale do siebie z poprzednich tygodni niepodobna :-) Tak mi jakoś z tym dziwnie, ale jednocześnie dobrze :-) Niech mi ktoś powie, czy da się zrozumieć kobietę? ;)

Tym bardziej siebie nie poznaję, że w myśl nieuznawania przeze mnie żadnych wielkich, okazyjnych porządków, w tym też tych przedświątecznych, dostałam weny na sprzątanie i na chwilę obecną mój pokój jest po takiej metamorfozie, że aż M. wchodząc do niego powiedział: "...wow..." ;-) Czyli musi być całkiem niezły efekt mojej pracy :-)) Nie jestem ani typem wielkiej bałaganiary (bałagan w moim pokoju w dużej części przypisać można mojej siostrze...) ani też pedantki (sterylna czystość pomieszczeń codziennego użytku, jak właśnie pokój, przypomina mi bardziej szpital niż dom), ale otrzymałam takie natchnienie do sprzątania, że bez obaw można jeść teraz nawet z podłogi :-P

Oraz na zakończenie, aby podtrzymać pewien balans między dobrymi aspektami życia i złymi, chciałabym wyrazić swoje zdanie na temat... pracodawców. Już na niejednym blogu się z takimi tematami spotkałam, ale tym razem poniekąd ta kwestia poruszyła moją sferę życia osobistego.
Jak to jest kurde jego mać możliwe, że aby dostać pracę (byle jaką, byle pracę, za którą ktoś nam zapłaci!) trzeba mieć maksymalnie 25 lat i najlepiej 15 lat doświadczenia w zawodzie?!?!?!
Czy może mi to ktoś do jasnej cholery wytłumaczyć?! Skąd brać to doświadczenie, jak nikt go nie chce dać? ;] A jak się nie ma doświadczenia minimum 15 lat (a ma się np. 2) to owszem, może jakaś praca pokroju sprzątaczki lub palacza pieca CO2 się znajdzie, za jakieś marne kilka groszy, dla których w ogóle się nie opłaca podejmować wysiłku, bo to nawet minimalne minimum nie jest??

Nie licząc kilku naprawdę miłych epizodów, to był bardzo nieudany rok. Owszem, zdarzyło się kilka bardzo fajnych rzeczy, ale zdecydowanie tych złych było więcej, a tym gorzej, że wszystko złe uderzało z taką wielką siłą... Między nami się zbyt dobrze nie układało, awantura z moją matką, a teraz jeszcze ten złamas prezes... Właśnie, muszę zorganizować szpilkę i laleczkę Voodoo w myśl danego słowa ;)
Ale więcej refleksji na temat tego roku pewnie się znajdzie w jakimś poście przed Sylwestrem. Na razie się w to nie zagłębiam, może jeszcze uda się z niektórymi sprawami wyjść na prostą...

Hold me now, nothing else matters :*