Starałam się!... ale dalej będę narzekać...

Chciałam! Naprawdę! Tak się starałam... Ale nic z tego nie wyszło...

...Czyli będę narzekać. Robiłam wszystko, żeby mój nastrój był w końcu chociaż trochę lepszy, ale co ja mogę, jeśli wokół mnie są jeszcze inni ludzie oraz paskudny los, a na to nie mam najmniejszego wpływu.
I tak oto towarzyszy mi podły humor, przed którym wzbraniałam się rękami i nogami, ale jestem bezsilna w starciu z czynnikami zewnętrznymi... Wszystko to, co się dobrze zapowiadało, zakończyło się nie najlepiej.

Lubego rozłożyło jakieś podłe choróbsko, więc stawałam na głowie, aby Ukochanemu ulżyć w cierpieniach, niestety bez skutku... W nadziei, że może dzisiaj, dnia następnego, będzie trochę lepiej z Miśkowym zdrowiem, czekałam na znak życia od mojego Mężczyzny. Znak ów otrzymawszy, z początku się ucieszyłam, jednak moja radość wyparowała szybko, gdyż okazało się, że nie jest lepiej, co jedynie gorzej, a Luby oznajmił mi, że o spotkaniu się z nim mogę jedynie pomarzyć...

Nie robię tragedii ogólnie z faktu, że się nie widzimy, bo nie pierwszy i nie ostatni raz tak się zdarza, więc idzie przywyknąć ;] Jednak ja wiem, On wie, i wszyscy wiedzą, że ja rzadko kiedy choruję, zatem przebywanie z osobami dzielącymi się zarazkami zasadniczo mi nie zagraża, dlatego też nie ma przeciwwskazań do tego, żebym Go nawiedziła. Jednak najwidoczniej moja obecność nie jest pożądana...

Co więcej (musi być coś więcej, inaczej wcale nie uznałabym za konieczne wyrzucanie z siebie swojej złości), po tym, jak dnia poprzedniego stawałam na głowie, aby zelżyć cierpienia Ukochanego, dzisiaj nawet nie zapytał co u mnie, choć rozmawialiśmy dostatecznie długo, by przynajmniej 4 razy mógł owo pytanie zadać. Przykro mi się zrobiło, bo napisanie 'Co tam u Ciebie?' na GG wcale nie wymaga wielkiej siły i zapasu energii, a przynajmniej drugiej stronie się robi miło, że jednak ktoś się interesuje. Cała rozmowa polegała na tym, że to ja musiałam pytać lub cokolwiek pisać, aby konwersację podtrzymać, On jedynie zapytał o pomoc dla... swojej ciotki! I takie zainteresowanie Ukochanego moją osobą ;]

Rozumiem, że człowiek jest chory, słaby, zmęczony, ale to nie upoważnia do patrzenia tylko na czubek swojego nosa... Też wiele razy czuję się fatalnie (użyłabym gorszego określenia, które wydaje mi się jest o wiele bardziej trafne, ale zachowam resztki poziomu tej notki...), ostatnio nawet chyba o tym pisałam, a mimo tego pierwsze o czym myślę, to o Nim, co u Niego, jak On się czuje itp. Nie wymagam wiele, tylko odrobiny zainteresowania, nawet nie trochę, może być jeszcze mniej niż trochę... Ale to chyba i tak jest za dużo ;]

Zatem podsumowując, jest mi cholernie przykro...

Jeśli ktoś uważa, że moja złość jest przesadzona, to proszę o darowanie sobie komentarza, bo jestem już wystarczająco zła, nie trzeba mnie jeszcze dodatkowo krytyką podburzać ;]