Zastój.

Udało się jakoś chociaż częściowo ten cały bałagan z nauką ogarnąć. Ale ciężko było - tak jakoś im dłużej do tej szkoły chodzę, tym bardziej mi się nie chce. Któregoś razu po prostu wpadnę w histerię, bo przyjdzie mi iść na wykłady... Tak mi się cholernie nie chce oglądać twarzy tych wszystkich nudziarzy, siedzieć tam do nocy (cóż, lada moment o godzinie 15 można będzie śmiało powiedzieć, że już środek nocy...), uczyć się na te wszystkie testy, kolokwia, sprawdzianiki... Przytłacza mnie to już powoli. Byle dotrwać do Świąt (nie, nie dlatego, że atmosfera świąteczna i inne takie, bo Święta w tym roku będę miała... No właśnie, nie będę miała. Rodzina skłócona <wątek mojej matki...> więc wigilii nie będzie.), przynajmniej trochę wolnego się trafi, potem już tylko sesja i ferie. A semestr letni zawsze jakiś taki przyjemniejszy jest...

Jak widać, na blogu zmiany... Brakuje mi ostatnio zmian na lepsze. W życiu ciężko na chwilę obecną jakiekolwiek wprowadzić, to chociaż na blogu coś zmienię. Niby dużo pozytywnych rzeczy się dzieje, ale to jednak ciągle jest to samo życie, te same problemy, wszystko to samo... Taki się wytworzył zastój i nie mam wcale pomysłu co z tym zrobić. Rok temu znalazłam się na studiach - nowy etap w życiu - zmiany. W liceum co chwilę coś się działo, więc na brak rozrywek nie mogłam narzekać. Do gimnazjum już nie sięgam pamięcią, bo wtedy mi żadne duże zmiany nie były potrzebne. A teraz? Ta sama szkoła, te same twarze, te same obowiązki, jeden dzień podobny do drugiego, czasem tylko zdarza się wyjątek (dzięki mojemu Lovju, bez niego nawet bym nie zwracała uwagi na to jaki mamy dzień tygodnia, bo i tak każdy dzień jest taki sam...).

Weekend też się nie zapowiada inny - znów sprzątanie, następnie uzupełnianie notatek, prace domowe, nauka, a potem gdzieś na samym końcu spotkanie z Nim, bo Nim ten weekend spędza w szkole...

Wiem, że strasznie dużo narzekam, ale jakoś ciężko mi się od tego powstrzymać... Coraz trudniej dostrzegać te jasne strony życia, jak człowiek wpadnie w taką monotonię życiową i nie jest w stanie tego zmienić. Chciałabym, żeby coś tak porządnie drgnęło w dobrą stronę, żebym miała nową energię do życia, bo ta obecna jakaś taka mizerna jest... Nawet spanie mi nie wychodzi, więc z dnia na dzień jestem coraz bardziej wypompowana...

OK, koniec biadolenia, resztę zostawię na następny raz ;) Bo dużo złych emocji we mnie siedzi, za dużo, żeby się ich raz a dobrze pozbyć. Muszę to robić stopniowo, ale też nie za wolno, żeby się do wiosny wyrobić xD

Miłego weekendu! :)

Kochać, to nie znaczy patrzeć na siebie, lecz patrzeć razem w tym samym kierunku. :*