Mętlik

To siedzenie w domu wkrótce doprowadzi mnie do szału. Fakt, taki odpoczynek był mi potrzebny, ale co za dużo to niezdrowo, już wystarczy. Ale to nie jest wcale takie proste - co prawda ferie się skończyły i będę raz na jakiś czas chodzić do pracy, ale potrzebna mi jest jakaś stała i poważnie płatna praca (nie to co te żartobliwe dwie godziny w tygodniu w szkole językowej... Mam na myśli normalne zarobki w granicach chociaż tej najniższej krajowej).

Ale w tej kwestii cisza. Kilkanaście razy na dobę przeglądam strony z ofertami pracy, ale jak dotąd zero odzewu. Jeśli do czerwca ten stan się nie zmieni, to będę zmuszona zawiesić studia i jechać za granicę lub przenieść się do większego miasta i tam próbować swoich sił. A szansa, że się nic nie zmieni jest spora - sama już się zdążyłam przekonać, że po skończeniu studiów nie mogłam przez kilka miesięcy znaleźć pracy. Do czerwca w nędzy jakoś dociągnę, ale później będzie źle, bo w wakacje raczej nikomu nie pali się do nauki języka, umowa ze szkołą językową mi wygaśnie i pozostanę bez środków do życia.

Ogólnie robi mi się mętlik w głowie, który niestety pogłębia się i któregoś dnia będzie miał potężne skutki. Może nie jutro, nie za tydzień, nie za miesiąc, ale sądzę, że do tego "magicznego" okresu czerwca mój mętlik osiągnie apogeum i będzie to już jawne załamanie nerwowe. Wiele spraw nawarstwia się i nakłada na siebie, a ja nie jestem w stanie nic z tym zrobić. Nie teraz. Na chwilę obecną, po logicznej analizie mojej sytuacji uznałam, że jednak muszę wykazać się cierpliwością - te kilka miesięcy musi minąć, zanim cokolwiek się wyjaśni, ustabilizuje bądź też na odwrót - nastąpi całkowita dezorganizacja. Próba jakiegokolwiek działania teraz nic nie da, wręcz może zaszkodzić. A niestety, coraz więcej złych emocji się we mnie zbiera i obawiam się chwili, kiedy te wszystkie żale i pretensje w końcu postanowią wyjść na światło dzienne.
Nie wiem jak wytrzymam te 150 dni jednej wielkiej niepewności.