Powrót do rzeczywistości

Wróciłam. Głupie studia. Gdyby nie one, to bym nie wracała :) Nie żartuję...

Już od jakiegoś czasu istnieje w mojej głowie plan, żeby wyjechać z Polski. W zasadzie nie ma się temu co dziwić - nie mam tu perspektyw na życie. Po skończeniu studiów praca za najniższą krajową, o ile w ogóle takowa się znajdzie... A koszty życia nieproporcjonalnie wyższe niż dostępne środki finansowe... Dołowała mnie ta świadomość, ale dopiero teraz, kiedy wiem jak jest tam, naprawdę nie wiem po co jeszcze jestem tu. Niestety, jeszcze przynajmniej dwa lata będę się gnieść w tym kraju, starając się jakoś sobie poradzić. Jakiś cień nadziei jest, że sobie tu ułożę życie na akceptowalnym poziomie, ale cóż mi po tym, jak zaznałam przez chwilę innego życia.

Niektórzy mogą uważać, że patriotyzmu we mnie nie ma za grosz, że odwracam się od mojej Ojczyzny widząc luksusy i wdzięki obczyzny - niestety poniekąd mają rację. Kiedyś było inaczej. Kiedyś marzyłam sobie, że do czegoś w życiu dojdę, będę miała rodzinę i nie będę narzekać na brak pieniędzy (nie mówię teraz o Bóg wie jakich luksusach - po prostu żeby nie odliczać do pierwszego, odmawiając sobie i bliskim wszystkich przyjemności), i te marzenia dotyczyły tego miejsca, z którego pochodzę. A potem dorosłam, zobaczyłam jaki bój stacza młody człowiek próbując się jakoś ustawić, jak ciężko trzeba pracować, żeby zapewnić byt swojej rodzinie, i moje marzenia zmieniły lokalizację - nadal marzę o tym samym, tyle tylko, że gdzieś tam, za granicą. Początkowo uważałam, że lokalizacja ta byłaby jako stadium przejściowe (zarobić tam i żyć tu), ale... Po co? Po co w zasadzie mam tu wracać?

Byłam i widziałam. Inne życie, innych ludzi. Życie na poziomie, ludzi miłych i kulturalnych, uśmiechniętych i zadowolonych. Obcy na ulicy uśmiechają się i witają mijając Cię, mimo, że widzą Cię pierwszy i pewnie ostatni raz w życiu. Świat krąży wokół pieniędzy, nie da się temu zaprzeczyć. Tam, gdzie pieniędzy nie ma, jest bieda - choćby nie wiem jak wspaniali ludzie byli, to są smutni, zmęczeni, zdołowani, bo każdego dnia ciężko pracują na to, żeby przeżyć. Polacy patrzą na siebie często z zawiścią... I choć pieniądze potrafią zmienić człowieka, to jednak jeśli nie brak środków do życia, jest się o wiele szczęśliwszym - i to właśnie odczułam będąc tam. Nikt na nikogo nie patrzy wilkiem dlatego, że ten paraduje po ulicy dobrze ubrany, korzysta z dobrego telefonu lub jeździ dobrym samochodem.  
"Polacy tym się różnią od ludzi z Zachodu, że jeśli sąsiad Polaka ma trzy krowy, a Polak tylko dwie, to Polak życzy sąsiadowi, żeby ta jedna krowa mu zdechła, żeby sąsiad nie miał lepiej od niego, a człowiek niezawistny, widząc, że sąsiad ma trzy krowy, a on tylko dwie, zrobi co może, żeby też mieć trzy lub nawet cztery krowy, życząc swojemu sąsiadowi jak najlepiej." Nie pamiętam od kogo to kiedyś usłyszałam, ale dopiero poznając mentalność tamtych ludzi widzę, ile prawdy jest w powyższym stwierdzeniu. Przykre to jest, ale prawdziwe...

Jakoś ciężko mi teraz, kiedy widzę moje miasto. Wydawało mi się, że powoli, bo powoli, ale się rozwija, a teraz widzę, jak daleka droga jest jeszcze do tego, żebym mogła bez problemu zacząć tutaj żyć, bez zmartwień o pracę, o pieniądze... Nawet sam wygląd tego miasta tak rażąco odbiega od ideału... Teraz dopiero mam oczy otwarte. Teraz dopiero otwieram się na opcję stałego wyjazdu za granicę. Może za te dwa lata już bez resztek żalu stąd wyjadę, by wracać tylko na Święta czy czyjeś urodziny...
Czas pokaże.

Kończąc moje wywody, chciałabym prosić Was o zostawianie pod tą notką adresów Waszych blogów, bo dopiero teraz zauważyłam, że skasowały mi się wszystkie linki, kiedy zmieniłam szablon... Zatem wracam do normalnego wyglądu, a Was proszę o zostawianie namiarów na siebie, bo wszystkich adresów nie jestem w stanie sobie przypomnieć :(