Powoli...

...zaczynam stawać się najszczęśliwszą kobietą pod słońcem. Co prawda już mam ochotę tańczyć z radości i ochrzcić się tytułem Najszczęśliwszej Kobiety Pod Słońcem, ale jeszcze się wstrzymam, bo to jest dopiero początek drogi do pełni szczęścia. :)

Możecie sobie wyobrazić, że skoro tak wygląda początek, to pod koniec tej drogi zacznę się chyba już unosić nad ziemią w stanie ogromnej euforii :) Droga co prawda cholernie długa i baaardzo ciężka, ale jak coś komuś zbyt łatwo przychodzi, to się potem tego nie docenia tak jak się powinno ;) Więc z uśmiechem od ucha do ucha i rozradowanym sercem rozpoczynam wędrówkę pod górkę, po wybojach, przeszkodach, pełną zakrętów. Droga ta może potrwać nawet kilka lat, ale nie będzie samotna, bo już wiele osób wyciąga pomocną dłoń, którą można będzie chwycić w dowolnym momencie :)

Małymi jeszcze kroczkami zaczynam gonić swoje marzenia, i to nie byle jakie marzenia, tylko te największe :)) Kiedy uda mi się je dogonić - nie wiem, na pewno nie w przeciągu miesiąca czy dwóch, bo potrzeba naprawdę wiele pracy i starań, ale mam w sobie taką siłę napędową, że nie ma szans, że odpuszczę :) Skoro tak się do mnie los uśmiecha, to grzechem byłoby tego nie wykorzystać!!!

Wiem, że nie macie pojęcia o co chodzi, wkrótce Wam to wyjaśnię ;) Teraz jednak muszę się nacieszyć swoim szczęściem :))
To wszystko spadło na mnie prawie niczym grom z jasnego nieba, ale takich niespodzianek, zdarzeń i sytuacji, które ni stąd ni zowąd rzucają światło na największe ukryte marzenia, każdemu z Was życzę :)
Do przeczytania! :)