Stało się.

To się musiało stać. Wspominałam już o ty tym od dawna. To była bomba zegarowa, która któregoś dnia musiała wybuchnąć. Ale nie spodziewałam się, że to już, choć sama prognozowałam, że będzie to właśnie czerwiec. Jednak jeszcze nie ustabilizowałam się psychicznie AŻ TAK, żeby powstrzymać jakkolwiek swoją reakcję na to wszystko.

Powiem Wam co mnie przez tyle czasu bolało.

Jestem z M. 5,5 roku, od roku mieszkamy razem. Pomijam fakt, że już od kilku lat marzyłam o tym, żeby być żoną M., ale wiedziałam, że np. musimy razem pomieszkać, żeby się przekonać tak naprawdę czy do siebie pasujemy, czy zwykła wspólna codzienność nas nie zniszczy. I choć bez kłótni się nie obyło, bo nasze charaktery nie pozwalają na życie bez absolutnie żadnych kłótni czy spięć, to jednak nadal jesteśmy razem.

Ale wracając do tych moich marzeń. Od związku z takim stażem już na poważnie oczekiwałam czegoś więcej. Nie raz mówiłam to M. Ale na tym się kończyło. Bo a to kasy brak, a to coś tam... Ale pieniądze na ślub są, nie ma jedynie chęci ze strony M.
Zabolało, dotarło to do mnie dopiero teraz, że on po prostu nie chce się ze mną żenić.
Czynnikiem, który spowodował, że przestałam w sobie to dusić było pytanie mojej siostry czy zostanę świadkiem na jej ślubie. Moja siostra ze swoim narzeczonym są zaręczeni od ponad roku, kiedy napisała mi SMS, że się zaręczyła, wybuchłam płaczem i z tej całej przykrości najzwyczajniej się upiłam. Ale potem się otrząsnęłam, bo niby się zaręczyli, ale planów ślubnych nie mieli. A tu taki szok - mają już datę, a ona poprosiła mnie na świadka.  
Rozbiłam się. Ponownie się upiłam, do teraz czuję efekty tego, że przegięłam z alkoholem. M. to obeszło tyle, co zeszłoroczny śnieg. Żartował sobie, że ślub mają za rok, a kiedy będzie rozwód. Zbagatelizował to, że tak to przeżyłam, twierdzi, że wydziwiam. I choć wiem, że oni do siebie tak średnio pasują, to jednak sedno sprawy jest gdzieś indziej.
Dotarło do mnie, że z M. ślubu nie wezmę. Chyba przez tyle czasu zdążył się już przekonać czy mamy szansę na stworzenie rodziny, jak się dogadujemy w codziennym życiu, ale zawsze potrafi wymyślić milion powodów, dla których ślub nie, jeszcze nie teraz... Że po co się chajtać, a zaraz brać rozwód (btw. podejrzane, że już myśli o rozwodzie... bez komentarza), po co te koszty - że niby tylko dla papierka, a to że nie mamy gdzie mieszkać, bo jak "teściowa" wróci, to będzie nam ciężko w tym małym mieszkaniu (to przyznaję - z moją "teściową" mieszka się trudno, bo i ja i M. nie jesteśmy przesadnie porządni, a ona kocha pedantyczną czystość), a to, że pracy nie ma, a jak jest to na krótko i za grosze... SRANIE W BANIE. Tym tokiem rozumowania idąc, to NIGDY nie będzie takiego momentu w życiu, żeby był odpowiedni na założenie rodziny.
Mnie nie chodzi o papierek. Dla mnie ślub to wartość duchowa, nie papierkowa. Koszty? Powiedziałam mu, że wyjdę za niego choćby zaraz i w worku od ziemniaków - bez sukienki czy Bóg wie jakich ślubnych dupereli. Tya... Kolejne "nie" - M. twierdzi, żebyśmy najpierw pokończyli szkoły. On skończył, a mnie koniec szkoły nie jest do ślubu, ani w ogóle do szczęścia potrzebny. I bynajmniej nie rozumiem związku między moimi studiami a braniem ślubu.
A jeśli już mamy się bawić w sukienki, jakieś nieduże przyjęcie, to mam już powiedziane ze strony mojej rodziny, że jedni kupią mi sukienkę, drudzy dołożą się do przyjęcia, trzeci zapłacą za kościół, itp. Czyli koszty nikną w oczach, tak naprawdę to, co leżałoby w naszej gestii, to jakiś alkohol czy zespół, ewentualnie kamerzysta. To jest max 6 tys. złotych - czyli jak na koszty wesela to wcale niedużo. Ale on temat olewa.

Kiedyś bardzo chciał się ze mną ożenić. Tylko zmieniło się to ostatnio. Chyba nawet wiem czemu - kiedy słyszę te jego wymówki, to mam wrażenie, jakbym słyszała swoją "teściową" - te same argumenty. Nie wiem, czy ona myśli, że jak wyjdę za M., to zabiorę jej syna, czy co? Ja wiem, że oni są ze sobą blisko, bo przez pół życia mogli liczyć tylko na siebie, ale na Boga, czy to ma rzutować na to, że ja z M. nie stworzymy swojej własnej rodziny?! Nie wiem dlaczego ona tak bardzo nie chce, żebyśmy się pobrali. Milion powodów na nie. Ale to mnie akurat mało obchodzi. Najgorsze jednak jest to, że wmówiła swoje racje mojemu M.

W takim świetle, dla mnie ten związek zaczyna robić się pusty. I nie chodzi o to, że zależy mi tylko na tym ślubie i nic innego się nie liczy. Kocham M. ponad wszystko, jest dla mnie najważniejszy, bez wahania mogę powiedzieć, że poszłabym za nim w ogień. Ale dopełnieniem tej miłości byłoby dla mnie właśnie założenie rodziny. Prawdziwej, pełnej rodziny, której owocem miłości będzie dziecko. To jest dla mnie sens miłości. Nie jestem na tyle nowoczesna, żeby całe życie żyć na tak zwaną "kocią łapę", nie podoba mi się zachodzenie w ciążę przed ślubem, albo ślub na szybko, bo ciąża. Jesteśmy razem już tyle czasu - chyba powinien już wiedzieć, czy chce ze mną spędzić życie czy nie, a nie ciągle żyć w takim dla niego "wygodnym" stanie, że zawsze może się bez konsekwencji wycofać, bo żadne formalności nas nie łączą.

Nie wiem co mam dalej robić. M. mnie kompletnie nie rozumie, nie ma pojęcia albo nie chce wiedzieć, jak bardzo ta kwestia jest dla mnie ważna i jak bardzo przeżywam obecny stan rzeczy. Jeśli po przeczytaniu tej notki nadal to do niego nie dotrze, to już naprawdę nie wiem jak mam wytłumaczyć to, co czuję. Dałam Wam teraz całe moje serce na dłoni - wyrzuciłam z siebie wszystko, nie ma teraz w mojej głowie czegoś, czego by w tym poście nie było. Starałam się to ubrać w słowa najlepiej jak potrafię, żeby najtrafniej wyrazić to, co czuję.

Mam taki mętlik w głowie... I tak bardzo mnie to wszystko boli.
W notce urodzinowej wprost napisałam o czym marzę, głupio i naiwnie wierząc, że może się spełni. Jeśli ktoś nadal nie widzi tego, że tam wszystko jest napisane, to polecam zaznaczenie tekstu całej notki - miłego czytania.

Jest mi cholernie smutno, nie wiem co dalej...