Urodzinowo

Znów jestem o rok starsza. Większość kobiet nie cieszy się ze swoich urodzin, bo która jest dumna z tego, że znów jej lat przybyło, ale ja w tym roku wyjątkowo ponuro powitałam ten dzień. Choć w nocy M. obudził mnie tylko po to, żeby złożyć mi życzenia jako pierwszy i było to mega kochane, to i tak nie mam się z czego za bardzo cieszyć. Kolejna wiosna na karku, a ja ze swoim życiem nie zrobiłam prawie nic. Tak, jestem jeszcze młoda, ale przez to, że moje największe marzenia są dla mnie tak bardzo nieosiągalne, czuję się wyjątkowo staro. Może gdybym dzisiaj wypowiedziała swoje urodzinowe życzenie, to w końcu by się spełniło... Ale czy dla dorosłych ludzi urodziny mają jeszcze taką magię, jak dla dzieci?...
Raczej nie... ale co mi szkodzi - ponad wszystko marzę o tym, żeby zostać żoną M., urodzić zdrowe dzieci, mieć godną pracę i może kiedyś w przyszłości własny kąt. I choć dzieci mogłabym mieć choćby teraz, to nie chcę robić z nich źródła dochodu - pobierać pieniądze od państwa jako samotna matka. Ja mam faceta, nie jestem samotna i z całego serca chciałabym przed Bogiem przysiąc mu miłość!!!
 Przeważnie dostaję w prezencie pieniądze, aby kupić sobie coś, co chcę. Ale tak naprawdę tego, czego chcę, nie mogę kupić sobie sama. Ani też wymusić na nikim otrzymania takiego prezentu. Jak myślicie - co to może być? Odpowiem: pierścionek zaręczynowy.

Ciekawe, czy ktoś, czytając między wierszami, odkryje to, co tak uporczywie chowam we własnej podświadomości...
To w pewnym sensie wyjątkowa i magiczna notka.

Jeśli ktoś odkryje co jest tu napisane i chciałby się do tego odnieść, to proszę Was - albo prywatnie, albo wcale. Chcę się tym dzielić tylko z tymi, którzy chcą to przeczytać - reszta niech się głowi albo to oleje.