R.

Ten wpis miał wyglądać inaczej i miał się tu pojawić dawno temu, ale się nie udało. Był już nawet w części napisany, ale w jednym momencie stał się nieaktualny.
Miał kipieć optymizmem i radością, miał być totalnie pozytywny.
Ale taki nie będzie. Proszę, okażcie wyrozumiałość, bo już sama nie wiem który raz podchodzę do pisania, a i tak nie wiem, czy zdołam napisać to, co bym chciała, zanim się znów rozsypię.

Odkąd pierwszy raz zasiadłam do pisania tego posta wiele się pozmieniało. Nie wszystko na gorsze, ale wiadome jest, że bardzo złe wieści bez trudu zasłaniają pozytywy. W zasadzie zła rzecz wystąpiła w liczbie pojedynczej, niestety była tak silna, że przez parę dni mój świat przestał istnieć.
Wiecie jak to jest mieć coś i w przeciągu kilku sekund stracić to na zawsze?
Ja do niedawna mogłam to sobie jedynie wyobrazić. Ale 1 listopada wszystko się zmieniło... R. przyszedł, położył się jak zwykle pod moimi nogami, przytulił się - tak chciał spędzić swoje ostatnie chwile...Poczułam, że coś jest nie tak. W panice zawołałam M., wzięłam R. w ręce... widziałam i czułam, jak uchodzi z niego życie, jak w moich rękach pozostaje coraz bardziej bezwładne, małe ciałko...

Miesiąc temu odszedł nasz piesek, domownik, przyjaciel. W dzień Wszystkich Świętych... Bardzo ciężko przyszło nam pogodzić się z tym, że już go nie ma, że nie wita nas od progu kiedy wracamy do domu. Nie wiem czy do tej pory udało mi się z tym pogodzić, bo zdarza się, że nadal przed oczami staje mi opisana wyżej sytuacja... Choć wiem, że zrobiliśmy wszystko, co tylko mogliśmy, żeby mu pomóc, to i tak nie do końca akceptuję ten finał. I choć wiedziałam już po diagnozie, że przestają pracować nerki i wątroba, że to nasze ostatnie chwile, to i tak to wszystko stało się tak nagle i zupełnie nie w porę. Z dnia na dzień piesek nikł w oczach, choć początek jego choroby był bardzo gwałtowny. Wychodząc do pracy zostawiłam w domu rześkiego, zdrowego i radosnego psa, kiedy przyszłam, pies chował się przed światem, nie miał siły i cały trząsł się od wysokiej gorączki. Nie rozumiem jak to się mogło stać tak szybko...

Do tej pory rozklejam się próbując napisać ten post do końca... To było i nadal jest bardzo ciężkie dla nas. Ale w końcu muszę to z siebie gdzieś wyrzucić, bo to zbyt trudne, żeby radzić sobie z tym samemu...