Prognoza na marzec

Wpis jest długi, ale chciałam przekazać wszystko tak jak jest, więc jeśli ktoś nie ma czasu lub nie chce mu się tego przeczytać dokładnie i ze zrozumieniem, to złota rada - odpuśćcie sobie od razu, bo nie po to starałam się napisać wszystko co mi zalega na sercu, żeby ktoś napisał pod spodem coś głupiego lub coś wskazującego na to, że nie przeczytał tego posta w całości... Takie komentowanie jest bez sensu, a ja zrozumiem, że nie każdy się odezwie.

Prawdę mówiąc, ostatnimi czasy nie pojawia się na moim blogu kontynuacja żadnych bolących i problematycznych wątków mojego życia. One cały czas istnieją, towarzyszą mi każdego dnia i bardzo często przychodzi mi się z nimi mierzyć, ale zdecydowałam, że nie pozwolę im zdominować wszystkiego. Jeśli jednak nic się nie zmieni, przyjdzie czas, że wszystko z siebie wyrzucę. Ale jeszcze nie teraz. Ostatnio doszedł do nich nowy wątek - choć nie jest być może na 100% pewny i być może nie warto martwić się na zapas, to ja już taka jestem, że jeśli pojawia się jakiś problem, a ja nie mam na niego rozwiązania, to będę go przeżywać.

Ale od początku. W marcu mojej teściowej kończy się kontrakt. Kolejnego na pewno nie będzie, a przynajmniej nie w marcu - taka polityka zakładu pracy. Kolejny może być dopiero około czerwca. Po dokonaniu pewnych nieskomplikowanych obliczeń, wychodzi nam pi razy drzwi 3 miesiące przerwy między kontraktami. I to jest właśnie problematyczna kwestia. Co zrobi teściowa przez te 3 miesiące?
Wyjścia są dwa, ale wyboru między jednym wyjściem a drugim może nie być. Pierwsze wyjście - zostać i pracować 3 miesiące bez kontraktu. Z jednej strony dobre rozwiązanie, bo jest się cały czas na miejscu, ma się podgląd na to, co dzieje się w pracy, jak rysuje się sytuacja z dalszą pracą i co najważniejsze - jest źródło jakichś pieniędzy. Z drugiej zaś strony, jest to swego rodzaju ryzyko dla zakładu, bo jak ich ktoś przyszpili, że ludzie pracują bez umów, to będą mieli masę problemów i nieprzyjemności. Więc mogą kazać odgórnie zjechać do Polski.
I drugie wyjście - zjechać do Polski. I to jest problem dla mnie, dla nas? Moja teściowa jest dosyć specyficzną osobą i generalnie mam powody przypuszczać, że ma mnie i M. za dwójkę bałaganiarzy. Fakt, pedantyczni to my nie jesteśmy zdecydowanie, ale też bez przesady, że u nas w mieszkaniu to tylko syf, kiła wędrowniczka (choć oczami mojej teściowej pewnie tak właśnie wyobraża sobie co my tu w domu mamy). Oboje pracujemy, często mamy jeszcze coś dodatkowego po godzinach, a do tego szkoła w weekend i po prostu brakuje nam albo czasu albo siły na utrzymanie nienagannego porządku. Nie wiem czy udało mi się zaznaczyć tą różnicę postrzegania porządku przez nas i przez moją teściową - dla nas "roboczy bałagan" to jeszcze nie bałagan, dla niej - syf totalny.
I powiedzcie mi teraz, jak trójka ludzi o tak sprzecznych poglądach na podstawowe zasady życiowe ma w zgodzie przeżyć pod jednym dachem 3 miesiące? Ja zdecydowanie nie zamierzam poświęcać więcej czasu na sprzątanie, bo lada moment muszę zacząć na dobre pisać pracę magisterską, a w marcu i kolejnych miesiącach stadium pisania powinno być już wielce zaawansowane. M. też ma sporo obowiązków plus dosyć stresującą pracę, więc sprzątanie po 10 godzinach nerwówki to ostatnia rzecz, na którą ma ochotę.
Można pomyśleć, że teściowa zajmie się ładem w domu, bo przecież tutaj pracy raczej w tak krótkim czasie i na tak krótko nie znajdzie, ale musiałabym nie znać nas i jej, żeby wierzyć w to, że nie zostaniemy z M. zjebani (przepraszam za przekleństwa, ale wydaje mi się, że to akurat najtrafniejsze określenie) za bałaganiarstwo, niesprzątanie po sobie i ogólnie niechlujny tryb życia.
Co więcej, jesteśmy, a głównie ja jestem, na straconej pozycji, bo mieszkamy w jej mieszkaniu... A ta kwestia jednak stawia zdanie mojej teściowej ponad nami... Ogólnie rzecz biorąc jest to temat na odrębny post i prawdopodobnie rozmyślając głębiej nad tym wszystkim skuszę się na napisanie co mi tutaj na sercu leży.
A pomijając całkowicie kwestie porządku w domu, mam jeszcze jedno duże zastrzeżenie do tego wszystkiego. Intymność w związku. Niby rzecz oczywista, że jak dwoje ludzi się kocha, to okazują to sobie (mniej lub bardziej, ale zawsze jakoś), a od czasu do czasu chcieliby zostać sami i być tylko dla siebie - chyba wiecie co mam na myśli :) No i obecność mojej teściowej tutaj to ogromna przeszkoda, nie tylko do chwil we dwoje, ale też do zwykłego okazywania sobie uczuć. Podczas ostatniej wizyty u niej na Zachodzie zostaliśmy z M. poinformowani, że bardzo ją denerwuje jak ktoś się "migdali" i najlepiej żebyśmy się do siebie nie kleili, nie przytulali, nie misiowali, tygryskowali, kochaniowali i co tylko jeszcze można podciągnąć pod "migdalenie się". Rozumiem, że jak się patrzy na dwoje ludzi wymieniających się śliną aż po migdałki, to rzeczywiście nic przyjemnego, nie wspominając już o mistrzach migdalenia się na poziomie hard w miejscach publicznych, ale pomijając to - W T F ?! Żeby nie móc się przytulić, złapać za rękę, czy obejrzeć TV wieczorem leżąc w objęciach Ukochanego i to niby w domu? Tydzień niemigdalenia się podczas wizyty na Zachodzie dało się wytrzymać, zaległości nadrabialiśmy wieczorem w pokoju :))) ale tutaj mamy pokoje bezpośrednio przechodzące do siebie, dzielą je tylko drzwi, a przed nami wizja życia w ten sposób przez 3 miesiące. Praktycznie cały czas na cenzurze... To mnie naprawdę przeraża! Tak naprawdę nie będzie okazji, żebyśmy pobyli sami czy choćby porozmawiali sobie bez udziału osób trzecich... Załamuje mnie to...
Cały czas jeszcze liczę na to, że może uda się to rozegrać w ten sposób, żeby teściowa nie zjeżdżała na tak długo, ale ostatnio przedstawiła M. pomysł założenia haka w samochodzie, bo jak będzie zjeżdżać, to chce wszystko zabrać a przez 1,5 roku sporo się tego nazbierało i do samochodu się nie zmieści - niechaj będzie więc hak i przyczepka. Zabrzmiało jak dla mnie dosyć złowrogo. Nie jestem pewna czy M. w ogóle zdaje sobie sprawę z tego co się będzie działo, jak jego mama wróci. On pewnie na razie bardziej się cieszy z tego, że przestanie ich dzielić 1000km. Nie dziwię się, pewnie też bym się cieszyła, gdyby moi rodzice mieli wracać z tak daleka po tak długim czasie... Ale to już taki etap w życiu, że z rodzicami najlepiej żyje się na odległość - choćby niewielką, ale już nie pod jednym dachem. Układamy sobie swoje własne życie, a tu nagle wizja, że zagości w nim osoba trzecia, która poukłada nas sobie tak jak jej się podoba.
Mieszkania na ten czas nam się w ogóle nie opłaca szukać, bo fundusze na to nie pozwolą, poza tym - jak już szukać mieszkania, to na dłużej. Ale to też bez sensu, bo po co ma to mieszkanie stać potem puste, jak teściowa znów pojedzie na Zachód... Choć nie powiem, coraz częściej rozmyślam nad tym, żeby poszukać mieszkania, żebyśmy to my tam byli jedynymi gospodarzami, a nie żyli u kogoś, tak jak teraz... To był dobry wstęp w samodzielne mieszkanie, ale niebawem trzeba będzie zrobić krok do przodu - ale o tym w innym poście, bo to wciąż ten sam wątek, który ucięłam parę linijek wcześniej ;) Do tego dojdzie też kwestia telewizora, ale o tym też innym razem.

Z jednej strony lepiej byłoby o tym jeszcze teraz nie myśleć, jeszcze niby sporo czasu zostało do marca, ale też nie chcę się potem ocknąć, że będzie problem na tydzień przed przyjazdem teściowej... Ehh... Nie mam pomysłu na tą sytuację.