Czego wciąż mi brak?

I po weekendzie... Jak zwykle był za krótki, ale nawet w miarę przyjemny. Czemu w miarę?
Widzieliście w poprzednim poście, że staram się cieszyć tym co mam i nawet najdrobniejszymi odchyłami na plus od codzienności. Nawet mi to wychodzi, ale zawsze musi być coś, co mi cały misterny plan i skrawki silnej woli rozwali...

Moją czerwcową notkę, gdzie wylałam wszystkie swoje smutki i żale chyba już każdy zna. Widzę po statystykach, że wciąż jest czytywana przez Was. Od czerwca staram się ustabilizować psychicznie i uodpornić na ślubne przygotowania mojej siostry. Moim największym sukcesem jak dotąd było niemyślenie o tym. Może niezbyt mądre i skuteczne, ale pozwoliło mi przeżyć prawie 2 miesiące. Aż do tego weekendu...

Siedzieliśmy sobie rodzinnie przy grillu, przeróżne tematy przy tym poruszając. Dywagacje, mniej lub bardziej mądre (częściej mniej), trzymały się generalnie takich pól, które dla wszystkich były neutralne albo przyjemne. Aż w końcu, mój przyszły niedoszły szwagier wyrwał się jak guma z majtek (dosłownie, bo nie wiem jak inaczej określić sytuację, gdzie wszyscy rozprawiają załóżmy o kupnie nowego, większego i praktyczniejszego grilla na kolejny sezon, a ten się wyrywa na zupełnie inny temat i nie pozwala rozmowie wrócić na poprzedni tor mimo, że nikogo zarzucona kwestia specjalnie nie zafascynowała), które obrączki bardziej podobają się mojej matce. Mama odpowiedziała które i towarzystwo wrzuciło na tapetę nowy temat, a ten za chwilę znowu o obrączkach, że jemu te też podobają się bardziej, a w dodatku grawer mają w cenie, itp.

Byłam po piwie, to też mój poziom ignorancji był dość wysoki, ale nigdy stężenie procentowe długo się mnie nie trzyma... Po powrocie do domu nie mogłam sobie znaleźć miejsca, znów to wszystko wróciło... Może za wyjątkiem wątku mojej przyszłej (mam nadzieję) teściowej, bo to już sobie z M. wyjaśniliśmy, że w ogóle temat jej nie dotyczy. Ale wrócił ten cały żal...

Naprawdę nie dociera do mnie, że oni się nawzajem bardziej denerwują niż lubią, ale skoro trochę ze sobą są, to chyba do siebie przywykli, a ślub biorą ze względu na mieszkanie, które mają dostać po ślubie od dziadków K. To nie jest ważne, przynajmniej dla mnie. Ja widzę tylko tyle, znów tyle, że to są moje marzenia, które spełnia ktoś inny...

Jeszcze trochę wytrzymam. Mam pracę, w końcu wyjdziemy z dołka finansowego. Do tego czasu wytrzymam. Ale co będzie potem...