Rozważania o pracy

Coraz poważniej ostatnio zaczynam rozważać małą przerwę w mojej edukacji. Broń Boże nie mam zamiaru rzucić studiów, myślę po prostu nad urlopem dziekańskim. Sytuacja jest jaka jest - wszystko układa się pięknie, z wyjątkiem mojej pracy, bo jak już uda się, że ktoś się odezwie, to okazuje się, że potencjalny pracodawca nie jest zadowolony z faktu, iż zamierzam kontynuować naukę w trybie zaocznym, jako że oczekuje od kandydata do pracy pełnej dyspozycyjności. Co jak co, ale nie mam zamiaru zarywać studiów dla pracy za marne kilka groszy (bo jeszcze gdyby oferowano mi zarobek chociaż zbliżony do średniej krajowej, to rozważyłabym jakieś matactwa w związku z moją obecnością na zajęciach na uczelni, ale mówimy teraz o tym, co mi oferują - najniższa krajowa lub niepełny etat, ale praca 6 dni w tygodniu). Nawet nie nadaję się do pracy na infolinii pewnej sieci komórkowej, bo u nich tydzień pracy trwa 6 dni i studiowanie po prostu nie wchodzi w grę. Szkoda zachodu.

Dlatego po głowie chodzi mi myśl o dostaniu się na studia II stopnia i wykorzystaniu urlopu dziekańskiego, żeby wyjechać do pracy za granicę, zarobić jakieś fajne pieniądze, wrócić, dokończyć naukę i myśleć co dalej. Taka opcja otworzyłaby mi wiele furtek życiowych, bez większego uszczerbku na edukacji. Pracy na miejscu co prawda nadal szukam, ale bardziej zależy mi teraz na dostaniu się na studia i rekonesansie, kiedy i na jakich zasadach mogę zacząć się ubiegać o urlop dziekański.
Wiele razy pisałam, że praca M. ma tylko jedną zaletę - że jest, bo poza tym jest okropnie frustrująca i nie daje żadnych większych korzyści finansowych poza możliwością opłacenia rachunków, dlatego On też pisałby się na wyjazd za granicę, chociaż na pół roku, bo jak twierdzi - chciałby zarobić na swoje plany życiowe :)

Tym bardziej urosły mi skrzydełka, żeby jechać nawet na trochę za granicę do pracy, bo mój Mężczyzna naprawdę na poważnie myśli o założeniu ze mną rodziny :) Nasze niby luźne rozmowy na ten temat robią się coraz bardziej poważne. Chociaż żadnych konkretnych planów nie ma, bo żeby plan był konkretny, to potrzebne są środki na jego realizację, z czym u nas na razie jest krucho, to przynajmniej rodzą się nam realne i poważne koncepcje i co do ślubu, i co do mieszkania (swojego własnego!), i co do kupienia jakiegoś lepszego, rodzinnego samochodu... Mój Kochany chyba w końcu dojrzewa do męskich życiowych decyzji :)